... όχι ότι με χαλά που το απόγευμα της Τσικνοπέμπτης θα είμαι σε συνέδριο! Σας θυμίζω το ίδιο είχε γίνει και πέρσυ με εκείνο το "εξαιρετικό" bonviva μάθημα οστεοπόρωση ς ! Είναι όμως που συμπέφτουν και τα τριακοστά έκτα γενέθλιά μου όπως και τα τρίτα γενέθλια του blog... Πολλές επίσημες περιστάσεις για μια μέρα γαμώτο! Και ομολογώ πως μπηκα στον πειρασμό να δηλώσω απών, όμως από όλο το πενταήμερο συνέδριο, ένα μάθημα ήθελα διακαώς να παρακολουθήσω (τρόποι ρύθμισης ΙΝR με κουμαρινικά) και αυτό το έβαλαν απόγευμα Τσικνοπέμπτης!

Θα πάω λοιπόν! Εύχομαι τουλάχιστον να μην εκνευριστώ, διότι χτες και προχτές την έφαγα μια φρίκη με τους ομιλητές! Και αυτό είναι γενική και όχι προσωπική δήλωση! Ενώ το συνέδριο είναι άψογο στην οργάνωση και στα θέματα που περιλαμβάνει, οι ομιλητές - κάθε πέρσυ και καλύτερα - το έχουν παρακάνει με το promotion! Δε γίνεται ρε αγαπητέ συνάδελφε που σέβομαι και την ηλικία και το αξίωμά σου, το μάθημα να τιτλοφορείται ως δυνατοί συνδυασμοί αντυπερτασικών φαρμάκων και στα 3/4 της ομιλίας σου εσύ να παρουσιάζεις απλά τις εργασίες της ομελσαρτάνης/αλμοδιπίνης κατά τον ίδιο "διαφημιστικό" τρόπο που θα μου τις παρουσίαζε και ένας φαρμακευτικός αντιπρόσωπος στο ιατρείο! Δε γίνεται να ξεκινάς την ομιλία σου ευχαριστώντας τη menarini, ούτε να καλείσαι να μας μιλήσεις για τα νεότερα δεδομένα στη θεραπεία της άνοιας και να μου σπονσοράρεις το remynil  ή το αυτοκόλλητο Exelon τόσο μα τόσο φανερά! Είναι η απόλυτη ξεφτίλα πώς να το κανουμε δηλαδή! Απευθύνεσαι σε γιατρούς που έχουν στοιχειώδη κρίση! Ας γράψουν την επόμενη φορά ξεκάθαρα οι διοργανωτές πως το μάθημα αναφέρεται στις ενδείξεις χορήγησης του Januvia ή του Janumet και την υπεροχή του έναντι του Galvus ή του Eucreas και ας μη το κρύβουν στον τίτλο "αλγόριθμοι θεραπείας του διαβήτη τύπου 2"! Μεταξύ μας όμως, αν ο ασθενής παραμένει αρρύθμιστος με μετφορμίνη, σουλφονυλουρία και γλιταζόνη μαζί, πιστεύετε πως θα καταφέρει τελικά να ρυθμιστεί με την προσθήκη του μαγικού αλλά υπερακριβού Januvia  (φτηνότερου πάντως από το αντίπαλο Galvus για να μην ξεχνιόμαστε) ή της επίσης ακριβής εξενατίδης;; Πολλή επιστήμη ρε παιδί μου! Και επιστήμη για Κολωνάκι! Τίποτα σε Αγία Βαρβάρα έχετε? Γιατί ούτε εξενατίδη σκοπεύω να ξεκινήσω τους ασθενείς μου, ούτε αναστολείς DPP4! Όσο νωρίτερη - ίσως και απ'το δεύτερο βήμα - η έναρξη εντατικοποιημένoυ σχήματος ινσουλίνης (η καλή μας φτηνή ινσουλινούλα), τόσο καλύτερα τα πράγματα για τον ασθενή. Για ποιο λόγο λοιπόν να βγαίνουν όλο και περισσότερα καινούργια και ακριβά δισκία; Τώρα πια που έχουν εξελιχθεί τόσο οι πένες ινσουλίνης και το τρύπημα είναι ουσιαστικά ένας μύθος, είναι τραγικό να φορτώνεται ο ασθενής  πέραν των αντυπερτασικών και υπολιπιδαιμικών, ακόμα 1002 φάρμακα (ΑΚΡΙΒΑ επαναλαμβάνω) για το διαβήτη και το χειρότερο απ'όλα να εξακολουθεί να έχει αντί για αίμα κομπόστα!

Πολύ ιατρικό κατέληξε τελικά το ύφος αυτής της εγγραφής! Ξέφυγα εντελώς! Και σίγουρα οι μη γιατροί μπερδευτήκατε ή και κουραστήκατε! Όμως όπως μου ήρθαν στο μυαλό έτσι τα έγραψα! Εσείς θεωρήστε τη σα μια εορταστική εγγραφή με τούρτα και κεράκια! Διότι ουσιαστικά έτσι ξεκίνησε! Bonviva! :-)

Και κάπως έτσι έφυγε και το 2009. Πήρε τα καλά και τα κακά μαζί του και έγινε και αυτό παλιές φωτογραφίες σε άλμπουμ, παλιές εγγραφές σε blog και παλιά στολίδια στη Χριστουγεννιάτικη κούτα που μόλις ξαναέβαλα στο πατάρι. Ο νέος χρόνος μπήκε πραγματικά για τα καλά! Και είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από εμάς ακόμα δεν πήραμε πρέφα πως δεν πέρασε απλά ένα έτος απ'το 2009, αλλά μια ολόκληρη δεκαετία απ'το 2000!! Και έλα και πες μου εσύ που με διαβάζεις πότε πρόλαβαν δέκα χρόνια και έγιναν αέρας! Έτσι! Ένα πουφ και από 25 γίναμε 35!

Νέα σχέδια και προσδοκίες ήδη εμφανίστηκαν στο προσκήνιο. Νέα "ΘΑ" κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους και έρχονται τα άτιμα να αθροιστούν με τα αντίστοιχα παλιά, εκείνα που κάναμε στην αρχή του 2009 και εξακολουθούν ως και σήμερα να παραμένουν "ΘΑ". Και κάθε Γενάρη οργανώνουμε πλάνα, καταστρώνουμε σχέδια και ποιος ξέρει τελικά ποιο απ'όλα τα "ΘΑ" θα υλοποιηθεί μέσα στο 2010 και ποιο θα πάρει για ακόμα μια χρονιά παράταση. Και τα περισσότερα απ'όλα είναι "ΘΑ" ηλίθια και ανούσια. Δε λογαριάζουν τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος σε τούτη τη μικρή και δανεική ζωή, είτε το θέλετε είτε όχι, είναι μόνο η Υγεία. Ναι! Αυτή η χιλιοειπωμένη λέξη που ποτέ δεν αναγνωρίζουμε την αξία της εκτός και αν τη χάσουμε ή κινδυνεύσουμε να τη χάσουμε. Αυτή, που όσο μεγαλώνουμε τόσο λιγότερο δεδομένη, αυτούσια ή ακέραια παραμένει.

Μια ευχή λοιπόν θα γράψω σε αυτή την πρώτη εγγραφή του 2010. Υγεία και μακροζωΐα σε όλους σας! Όλα τα άλλα αργά ή γρήγορα (είπαμε, η ταχύτητα δεν παίζει ρόλο) έρχονται...! Καλή χρονιά!

"Ελπίζω να είσαι καλά, Χρόνια πολλά"

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα! Απ'τις αγαπημένες μου γιορτές! Πολύ γουστάρω τα πολύχρωμα φωτάκια, τα αγγελάκια, τις κορδέλες και τους Αγιο-Βασίληδες που τα συνοδεύουν. Και αν και τα περισσότερα από αυτά όντως συνιστούν κουλτούρα  υπερκαταναλωτισμού, όχι, δε με χαλάν καθόλου. Γαλουχήθηκα σε μια οικογένεια όπου κάθε χρόνο στολίζαμε το δέντρο από κοινού. Και κάθε φορά προσθέταμε και καινούργια στολίδια μέχρι που δε χώραγαν πια όλα και τα κάναμε από το δέντρο απόσβεση στις κουρτίνες, στις πόρτες, στους τοίχους και στα εξωτερικά λουλούδια. Έτσι, ολόκληρο το σπίτι πλημμύριζε από φωτάκια, μπαλίτσες και καμπανούλες και παρά το "made in China" που έκρυβαν από κάτω τους, είναι γεγονός πως αυτά ήταν που ζέσταιναν την ατμόσφαιρα και αυτά ήταν που έφτιαχναν το Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ στο μυαλό μου.

Και τώρα που μεγάλωσα και μένω μόνος, έχω υιοθετήσει τη συνήθεια να μην πετώ τίποτα! Προηγούμενες ευχετήριες κάρτες ή παλιά στολίδια, είναι όλα στην αποθήκη, συσσωρευμένα και αθροιζόμενα σε μια ολοένα και μεγαλύτερη κούτα υπό την ονομασία "Χριστουγεννιάτικα". Και κάθε τέτοιες μέρες ανοίγοντας την κούτα αυτή ταξιδεύω πίσω στο παρελθόν, σε άλλες εποχές και ηλικίες. Και είναι περίεργο αυτό το συναίσθημα της αναβίωσης διότι μου έρχονται στο νου πρόσωπα και καταστάσεις που για κάποιο λόγο, κατανοητό ή μη, δεν υπάρχουν πια στην καθημερινότητά μου. Βλέπω εκείνο το στολίδι του 2007 που μαλώναμε αν θα μπει στη μέση ή στην κορυφή του δέντρου, βγάζω απ'το κουτί εκείνο το καρουσέλ με την ευχή "να είναι η ζωή σου πάντα ένα παιχνίδι", παρατηρώ εκείνο το μικροκαμωμένο γυάλινο κυβάκι με μια κόκκινη καρδιά μέσα του και την υποσημείωση "να με προσέχεις"... Και κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι πώς άραγε θα ήταν η ζωή μου τώρα, αν κάποτε αντί για ναι είχα πει όχι ή αντί για όχι είχα πει ναι...

Συμβαίνει σε όλους! Τα Χριστούγεννα, οι αναμνήσεις ξυπνούν και καμπανίζουν στον οίστρο της νοσταλγίας και του πόθου. Είναι η εποχή των πρώην. Η εποχή όπου οι σκονισμένες ασπρόμαυρες εικόνες που κρύβονται βαθιά στο υποσυνείδητο, αποκτούν έστω και για λίγο χρώμα και υπόσταση, κλέβουν μέρος από το παρόν και σε αφήνουν να αιωρείσαι στο παρελθόν. Στο παρελθόν που και εκείνο ήταν κάποτε ένδοξο παρόν. Όμως έτσι είναι η Ευτυχία! Είναι στιγμές! Και τώρα που το σκέφτομαι, έτσι είναι και η δυστυχία! Στιγμές! Και όλες οι στιγμές, καλές και κακές, καλώς ή κακώς, περνούν, σβήνουν, φεύγουν. Και φεύγοντας γίνονται παλιά στολίδια σε Χριστουγεννιάτικες κούτες που τα ανοίγω κάθε τέτοια εποχή για να μου αφήσουν αυτή τη γλυπόπικρη γεύση. Και κατά ένα περίεργο τρόπο, είναι μια γεύση που μου αρέσει.  Ίσως και να είμαι μαζόχας! Όμως τα Χριστουγεννιάτικα δεν τα πετώ! Και κάθε χρόνο τα περιεργάζομαι όπως ακριβώς ξεφυλλίζω και το παλιό φωτογραφικό άλμπουμ της μάνας. Με σεβασμό. Διότι αυτές οι κάρτες, αυτά τα στολίδια, είναι μέρος του εαυτού μου, είναι ένσημα της ζωής μου, είναι στιγμές! Και αυτές οι στιγμές ήταν κάποτε "εγώ"...

Ποτέ δεν υπήρξα φανατικός της θρησκείας. Δε λέω, πήγα και εγώ στο κατηχητικό μου κάπου εκεί στο τέλος του δημοτικού με αρχές γυμνασίου αλλά μετά οι επισκέψεις στην εκκλησία περιορίστηκαν στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα, άντε και σε κάνα γάμο ή κηδεία. Και απ'όσο πρόλαβα να τη ζήσω από μέσα, η δομή της εκκλησίας δε διαφέρει και πολύ απ'του στρατού. Η κλίμακα ιεραρχίας και η παλαιότητα είναι εξίσου,  αν όχι περισσότερο, σημαντικά. Υπάρχει το αφεντικό, ο βοηθός του αφεντικού, οι βοηθοί των βοηθών, υπάρχουν οι εκλογές και οι υποτραπέζιες συμμαχίες συμφερόντων, υπάρχει ο εκπρόσωπος τύπου και φυσικά δε θα μπορούσαν να λείπουν και οι ανάλογοι "Ψωμιάδες". Εκείνοι οι ιδιαίτερα ερειστικοί  παπάδες που εις το όνομα του Θεού (αλίμονο) θα σπεύσουν στις κάμερες να κρίνουν και να αφορίσουν με βαρύγουπα λογύδρια οτιδήποτε ξενίζει τα κολλημένα και απαρχαιωμένα τους μυαλά.

Δεν είμαστε όμως ηλίθιοι! Είναι γνωστή η γκρίνια και την έχουμε ξαναζήσει! Δε χρειάζεται να σας θυμίσω τη βαβούρα με τις ταυτότητες! Όποτε αποφασίζει η πολιτεία σύμφωνα με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Εκκλησία αντιδρά! Και αντιδρά πάντα πασάροντας την καραμέλα ότι χάνουμε την πολιτισμική μας κληρονομιά. Λες και η πολιτισμική μας κληρονομιά έχει κολλήσει στην εποχή του κρυφού σχολιού (που μεταξύ μας αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ!). Ας κλείσουμε λοιπόν τα σύνορα, να μη μπαίνει και να μη βγαίνει κανείς, ας επιστρέψουμε στη γεωργική επανάσταση, στην εποχή του αργαλειού και των φυτειών, ας ντυθούμε τσολιάδες και ας βάλουμε και τέσσερα τζάμια στους τέσσερις ορίζοντες μπας και διατηρήσουμε αναλλοίωτη τούτη την κληρονομιά! Μόνο που τότε δε θα είμαστε χώρα! Μουσείο θα είμαστε! Και θα έρχεται και το National Geographic να μας βιντεογραφεί σαν κάτι φυλές του Αμαζονίου.

Πάρτε το απόφαση! Η πολιτισμική κληρονομιά είναι δυναμικός όρος! Εμπλουτίζεται και ανανεώνεται στο πέρασμα του χρόνου. Με τη δύναμη της φυσικής επιλογής ορισμένα στοιχεία της χάνονται ως υπολειπόμενα  και αποκτούν μουσειακό χαρακτήρα και άλλα επικρατούν ως νυν τρόπος ζωής. Σήμερα λοιπόν που η Ελλάδα καλώς ή κακώς φιλοξενεί μαύρους, κίτρινους, πακιστανούς, αλβανούς κλπ το θέμα της ανεξιθρησκείας προβάλλει πιο επίκαιρο από ποτέ. Και ή δεχόμαστε τη Δημοκρατία σε όλες της τις εκφράσεις  ή ας εκλέξουμε πάλι Βασιλιά να τελειώνει η υπόθεση! Δε μπορούμε να υποχρεώσουμε και να υποδείξουμε στον άλλο που να πιστέψει, πώς να το κάνουμε δηλαδή! Ο προσηλυτισμός δε συνάγει ούτε με τη Δημοκρατία αλλά ούτε και με το Χριστιανισμό. Εγώ πχ που πιστεύω στο Βούδα, τι φταίω να βλέπω καθημερινά την Αγία Τριάδα?

Συγχωρέστε με για το απόλυτο ύφος γραφής! Ας μη δοθούν όμως λάθος μηνύματα! Μπορεί να μην είμαι φανατικός της θρησκείας όμως σε καμιά περίπτωση δεν είμαι άθρησκος! Απλά διαφωνώ σχετικά με το τι εννοεί η εκκλησία ως θρησκευτική της κληρονομιά και δεν κατανοώ και το φόβο της μήπως τη χάσουμε! Πιστεύω και εγώ στο Θεό όμως δεν έχω ανάγκη κανένα υλικό επίγειο αγαθό να μου το υπενθυμίζει! Γνωρίζω πως όσο συνεχίζω να κάνω την προσευχή μου κάθε βράδυ, ακόμα και αν έχω πετάξει το χρυσό περιτύλιγμα, έχω κρατήσει βαθειά ριζωμένη την ουσία! Και η ουσία, η πραγματική μας αν θέλετε θρησκευτική κληρονομιά, αυτή που ποτέ δε θα ξεθωριάσει στο πέρασμα του χρόνου, είναι μία: Η Πίστη! Και αυτή, θα έπρεπε να γνωρίζει η Εκκλησία μας, πως δεν εξαρτάται από κανένα σταυρό, εικόνα ή ταυτότητα ...

Συνήθως δεν αναπτύσσω εδώ αμιγώς ιατρικά θέματα. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη, την επαγγελματική υποχρέωση αν θέλετε, να σας παρουσιάσω ορισμένες απόψεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αλλά και πιο επίσημα στην ίδια την ιατρική κοινότητα σχετικά με τον διάσημο ιό και τον επικείμενο εμβολιασμό του. Το θέμα είναι ιδιαίτερα λεπτό και σοβαρό και οι περισσότεροι συνάδελφοι, όταν τοποθετούνται δημόσια, διαχωρίζουν καθαρά την ιατρική από την προσωπική τους θέση. Όσο δε πλησιάζει η 16η Νοεμβρίου, η επίσημη δηλαδή μέρα έναρξης εμβολιασμού του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού στην Ελλάδα, τόσο αυξάνεται το κλίμα δυσπιστίας, με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στα νοσοκομεία να τοποθετούνται κατά του εμβολιασμού. Και η σύγχυση άρχισε ήδη τρεις μήνες πριν, με τον προβληματισμό και το διχασμό της ιατρικής κοινότητας στην ιεράρχηση των ομάδων κινδύνου (ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν πρώτα), όπως και με το περιβόητο μέτρο που τελικά αποσύρθηκε, το οποίο προέβλεπε πως οι πολίτες θα έπρεπε να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση με την οποία θα βεβαίωναν πως έχουν λάβει γνώση για τυχόν επιπλοκές από τον εμβολιασμό.

Η ασφάλεια του εμβολιασμού είναι το πιο φλέγον θέμα σήμερα, πιο φλέγον και από την ίδια τη γρίπη! Η Ευρωπαϊκή ένωση έδωσε το πράσινο φως για την κυκλοφορία τριών πανδημικών εμβολίων. Το Focetria από τη Νοvartis, το Pandemix από τη Glaxosmithkline και το Celvapan από τη Baxter. (Ας σημειωθεί εδώ, σε παρένθεση, πως στο επόμενο εξάμηνο ο τζίρος των συγκεκριμένων φαρμακευτικών εταιριών προβλέπεται να φτάσει τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια). Τα εμβόλια αυτά παρασκευάστηκαν με τεχνολογία που βασίζεται σε αυτή που είχε χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη προηγούμενων εμβολίων, όπως της γρίπης των πτηνών. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων βεβαιώνει για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των εμβολίων όμως αυτό δεν έχει πείσει πολλούς αξιόλογους συναδέλφους στην Ελλάδα, όπως τον κ.Μπεχράκη ή τον κ.Μουτσόπουλο. Οι ανοσοενισχυντικές ουσίες που περιέχουν και χρησιμεύουν στην επαγωγή ισχυρότερης και αποτελεσματικότερης ανοσίας, παρά τη χρησιμοποίησή τους σε ήδη 40.000.000 δόσεις εμβολίου χωρίς πρόβλημα, εξακολουθούν να φοβίζουν για τη πιθανή μελλοντική πρόκληση της διάσημης πια νευροπάθειας Guillan-Barre. (Προς σημείωση, το εμβόλιο που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ δεν περιέχει αυτές τις ουσίες). Πιο συγκεκριμένα, ο παρόν ιός ταυτοποιήθηκε τέλη Απριλίου του 2009. Οι υπάρχουσες μελέτες είναι λίγες συγκριτικά με τις μελέτες που έχουμε για τα παλιά εμβόλια συνεπώς η διάθεση του στην αγορά κρίνεται μάλλον πρόωρη και εσπευσμένη. Αρκετές φορές απαιτούνται έξι μήνες για την παραγωγή ασφαλούς εμβολίου μετά την πρώτη ταυτοποίηση του ιού που είναι υπεύθυνος για μία πανδημία. Και ας μη ξεχνάμε και την τραγική εμπειρία από την άρων άρων κυκλοφορία εμβολίου της γρίπης το 1976, το οποίο αφορούσε μάλιστα συγγενή ιό που έφερε γονίδια γρίπης των χοίρων. Το τότε παραχθέν εμβόλιο που διετέθη μαζικώς για εμβολιασμό, λόγω ανάλογης επιδημίας γρίπης, σύντομα αποσύρθηκε λόγω αυξημένης συχνότητας εμφάνισης Guillan Barre.

Πραγματικά, είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που δημιουργείται τόσο ισχυρό αντιεμβολιαστικό κύμα! Και θεωρώ πως η όλη τροπή ίσως είναι φάουλ της Εθνικής Επιτροπής Πανδημίας που τρέχει πια να μαζέψει τα ασυμμάζευτα μπας και  ελαττώσει την τεράστια δυσπιστία και καχυποψία των γιατρών. Όμως παρά την ενημερωτική καμπάνια που ετοιμάζουν και που ακόμα στο δρόμο είναι, η ζημιά έχει ήδη γίνει! Το βλέπω και στον εαυτό μου που έχω διαβάσει πολυάριθμες συνεντεύξεις "ειδικών" στα έντυπα μέσα, και τελικά, το μόνο που κατάφερα να αποκομίσω είναι σπόροι ανησυχίας και ανασφάλειας. Και αν αυτοί οι σπόροι καταφέρνουν να καλλιεργηθούν σε έναν γιατρό, τι να κάνει και ο κοσμάκης που στέκεται απλός παρατηρητής σε ένα βομβαρδισμό ρήσεων και αντιρρήσεων και περιμένει τον ειδικό να τον οδηγήσει απ'το χεράκι στο σωστό δρόμο...

Το μόνο θετικό είναι πως ευτυχώς για την ώρα, η σημερινή πραγματικότητα δεν προσεγγίζει τα εφιαλτικά σενάρια που περιέγραφαν τρεις μήνες πριν. Το δεύτερο κύμα πανδημίας δεν έχει έρθει ακόμα αλλά και σε όσα κράτη του βορείου ημισφαιρίου επέστρεψε, παραμένει ήπιο. Οι περισσότεροι πια αποδέχονται ότι η θνητότητα της νέας γρίπης (0,3/1000) είναι περίπου ίδια ίσως και χαμηλότερη από αυτή της κλασσικής εποχικής γρίπης (1/1000). Απλά, επειδή η νέα γρίπη είναι πανδημία, θα προσβάλλει περισσότερους άρα και αναλογικά θα σκοτώσει περισσότερους! Αλήθεια όμως, όσο λαϊκισμός και αν ακούγεται αυτό, όταν ουδείς κόπτεται για τα πέντε εκατομμύρια παιδάκια που πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, διάρροιες, ελονοσία ή φυματίωση, δεν είναι μαλακία να φλεγόμαστε για μια γαμημένη έστω και πανδημική γρίπη;

Όλα στη ζωή μου τα έκανα αργά. Αργά πέταξα σπυράκια εφηβείας, αργά ψήλωσα, αργά ξεκίνησα να ξυρίζομαι, αργά είχα την πρώτη μου ερωτική επαφή, αργά απέκτησα κολλητούς φίλους και αργά βίωσα την πρώτη μακροχρόνια σχέση. Μοναδική εξαίρεση στον κανόνα στέκονται οι πουτάνες άσπρες τρίχες που με επισκέφτηκαν νωρίς, ήδη απ'τα 22, φάτσα κάρτα κούτελο! Εντούτοις και ευτυχώς, κατά ένα παράδοξο αλλά ευπρόσδεκτο τρόπο, λες και το γονίδιό μου ήθελε να διατηρήσει τις ισορροπίες στο χρόνο, μικροφέρνω. Θες το ζελεδάκι στο μαλλί που ωραιότατα καλύπτει-αποκρύπτει το γονιδιακό μου γκρι, θες το babyface, θες το μέτριο ανάστημα (είμαι 1.70, μη με ξαναρωτήσετε στο mail), ναι όντως μικροφέρνω. Και αυτό σε ορισμένους τομείς της ζωής είναι καλό καθότι αντισταθμίζει τη μικρή ως και μηδενική μου επιτάχυνση στο carpe diem, σε άλλους όμως όπως στον επαγγελματικό, δεν είναι και ό,τι καλύτερο!

Γενικά έχω ένα θεματάκι με το χρόνο. Και όσοι με γνωρίζουν καλά καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όμως είναι μαλακία να συγκρίνεις ένσημα ζωής σε δύο ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές ταχύτητες. Για παράδειγμα, είμαι 35 χρονών, αλλά δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να συγκριθώ με έναν 35άρη που στα 19 του είχε αυτοκίνητο και γκόμενες ενώ εγώ στα 19 μου διάβαζα για να δώσω δεύτερη φορά πανελλήνιες. Διότι όταν αυτός στα 24 του έγινε μπαμπάς, εγώ στα 24 μου έσπαγα το τελευταίο μου καβλόσπυρο και παρακαλούσα το Θεό μην ξαναβγεί. Και όταν αυτός στα 28 του έκανε το δεύτερο παιδί, εγώ στα 28 μου μάθαινα το "αλτ τι συ" και το "πίπα-κώλο-εμπλοκή" στο στρατό. Τα μεγέθη είναι ανόμοια! Κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς, τις δικές του ταχύτητες και αυτό πρέπει ο καθένας να το καταλάβει, να το κατανοήσει, να το σεβαστεί και όχι αντίθετα να το κατηγορήσει ως "παιδικό" ή ακόμα χειρότερα "αρρωστημένο". Με ενόχλησαν αφάνταστα οι δύο τελευταίοι χαρακτηρισμοί! Δεν είμαι γενικά συνηθισμένος στο να με κρίνουν, πόσο μάλλον όταν αυτό γίνεται "ελαφρά την καρδία". Και αν μελαγχολώ τις τελευταίες μέρες όπως σωστά κατάλαβες, είναι γιατί αισθάνομαι τρίτους να με πιέζουν έμμεσα να επιταχύνω. Και αυτό με αγχώνει! Διότι όταν επιταχύνω αποδεδειγμένα σκοντάφτω, και όταν σκοντάφτω αποδεδειγμένα χτυπάω και όταν χτυπήσω δε θα είσαι εσύ αυτή που θα με σηκώσει.

Και ξέρω πως ό,τι ειπώθηκε δεν ήταν κακοπροαίρετο διότι μας συμπαθείς, και θα χαρείς να πάνε όλα καλά. Όμως άσε με στους δικούς μου ρυθμούς! Δε λέω, είναι λίγο αργοί για τα δικά σου δεδομένα, όμως αυτός είμαι. Δε δεσμεύω κανέναν, δεν απαιτώ από κανέναν και η οικογένεια σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτοσκοπός μου! Και μεταξύ μας, όπως είμαι τώρα, δε μου λείπει τίποτα! Όποιος θέλει λοιπόν συμπορεύεται και όποιος θέλει προσπερνά! Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Και σε αυτό το παιχνίδι, η αναζήτηση του "σου ταιριάζω, μου ταιριάζεις" , πέραν του σεξ, έχει πολλές παραμέτρους που δε φαίνονται εύκολα. Και είναι αυτές που μου αρέσει να ανακαλύπτω σιγά-σιγά, σε ένα ανεπαίσθητο "test drive" που εντελώς υποσυνείδητα, εγκρίνω χωρίς να ενθαρρύνω αλλά και απορρίπτω χωρίς να πληγώνω. Πάντα σιγά-σιγά, πάντα με την ταχύτητα χελώνας. Ίσως γιατί οι άσπρες τρίχες με το ζελέ δεν είναι ακόμα αρκετές να κινήσουν το βιολογικό μου ρολόι, ίσως γιατί θεωρώ πως όσο πιο αργά πορεύομαι σε τούτη την ευθεία της ζωής, τόσο πιο αργά θα φτάσω και στο τέλος της... ίσως διότι θέλω με την ησυχία μου να απολαύσω την κάθε στιγμή... ίσως πολύ απλά διότι αυτή είναι η ταχύτητά μου!

Υπάρχει φυσικά και ο αντίλογος! Πως αν και οι ρυθμοί του καθενός διαφέρουν, ο χρόνος είναι ένας για όλους! Και άντε πάρ'τα πόδια σου έχεις αργήσει! Και γεννημένος το 1974, σημαίνει πως είσαι ήδη 35 χρονών γαϊδούρι! Και  θα παραδεχτώ πως ούτε που κατάλαβα πως μεγάλωσα. Και θα σας δώσω  εν μέρει δίκιο! Εν μέρει όμως! Διότι ξέρετε τι λένε? Όταν τα χρόνια περνούν γρήγορα, σημαίνει ότι περνούν ευχάριστα...!

Άγνωστο με βάρκα την ελπίδα ήταν η σημερινή μου επιστροφή απ'τη δουλειά, με το Citroen Saxo να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της βάρκας και το σπίτι των γονιών μου το ρόλο του μακρινού προορισμού. Κάτι τέτοιες μέρες είναι που μισώ την Αθήνα! Μισώ την κίνησή  της,  μισώ τα βουλωμένα της φρεάτια  και μισώ τους δρόμους ποτάμια που δημιουργούνται από αυτά. Και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που απεχθάνομαι την καταρρακτώδη βροχή, η απερίγραπτη ταλαιπώρια που θα φάω όταν θα αναγκαστώ να κυκλοφορήσω οδηγός ή ακόμα χειρότερα πεζός σε ένα Περιστέρι και μια Νίκαια έρμαια στη δύναμη του ύδατος. Μη δοκιμάσετε να διασχίσετε την Καυκάσου αυτές τις μέρες. Ακούστε με που σας λέω! Και αν το κάνετε προμηθευτείτε κάνα μπαστούνι ώστε να υπολογίσετε το βάθος του νερού στο επόμενο σας βήμα. Περισσότερες είναι οι λακκούβες παρά η άσφαλτος σε αυτή την οδό. Αν είστε τυχεροί θα τα καταφέρετε. Αν πάλι όχι, θα είναι γιατί κάποιος Ελληνάρας οδηγός θα περάσει με ταχύτητα τη διπλανή λακκούβα και θα σας χαρίσει ένα καινούργιο σκατί χρώμα στο υπέροχο μπορντό σας πουκάμισο.

Και έτσι ακριβώς έγινε! Σκεφτείτε λίγο τους τίτλους έναρξης του sex and the city! Λίγο πριν φτάσω νικητής στην είσοδο της πολυκατοικίας, ένας παπάρας οδηγός (που να του καεί το αυτοκίνητο και το ψυγείο μαζί) με έλουσε στην κυριολεξία με ό,τι απόπλυμα φιλοξενούσε η ουκ ευκαταφρόνητη εκ δεξιών μου λακκούβα. Και ήρθε το μπορντό - σκατί πια -  πουκάμισο και τσίτωσε πάνω στο φανελάκι και το φανελάκι πάνω στο πετσί μου και μόνο οι ρώγες που δε φάνηκαν για να ομοιάσω με την Κάρυ της διάσημης σειράς. Και άκουσα και τον εξάψαλμο απ'τη μάνα που δεν πήρα μπουφάν, που το ξέχασα στο αυτοκίνητο, που δεν προσέχω και θα πλευριτωθώ, που θα πάθω πλεμονία γιατρός πράμα, και γενικεύτηκε η κουβέντα, που δε νοικοκυρεύομαι , που είμαι αντικοινωνικός, που δεν πήρα τηλέφωνο τη θείτσα που γιόρταζε... νια νια νια νια ...και με όλα αυτά σιφυλιάστηκα και έφυγα χωρίς να φάω ... και αει σιχτήρ για καιρός πια!

Και γύρισα στο σπιτάκι μου, τσιτσιδώθηκα, παράτησα όπου βρήκα τα βρεγμένα ρούχα και κούρνιασα κάτω απ'τα παπλώματα να απολαύσω το μόνο ωραίο πράμα στη βροχή, τον ήχο! Και δε με νοιάζει τίποτα. Ούτε που για ακόμα μια φορά τεμπέλιασα και δεν πήρα τα όρη και τα βουνά να βρω κατάλληλο χώρο για το ιατρείο, ούτε που δεν πήγα γυμναστήριο, ούτε που δεν έφαγα, ούτε που δε σιγύρισα το σπίτι, ούτε που τσακώθηκα χωρίς ουσιαστικό λόγο με τους δικούς μου! Και ας βροντάει έξω όσο θέλει. Και ας ρίχνει κατακλυσμό! Δεν πειράζει! Είναι η διάθεση τέτοια... που ταιριάζει υπέροχα με το καινούργιο χρώμα στο πουκάμισο!